‘No, I must say it in another way …’
Hij pauzeert even, schudt zijn hoofd en kijkt omhoog alsof de woorden die hij zoekt daar te vinden zijn.
‘It’s not just change, it’s like there is a new branch growing on the tree …’
Hij zwijgt weer, kijkt me aan, maar ziet me niet; alsof hij door me heen kijkt naar iets achter mij.
Ik voel de adem in me in en uit gaan. Net zo onmerkbaar en onzichtbaar aanwezig als het beeld dat hij ziet en de woorden die zich vormen om het beeld te beschrijven. Wat hij zegt echoot in mij; mijn zomerse avonturen hebben een verandering in mij kenbaar gemaakt. Iets diep binnen in mij is in beweging en ook ik heb er nog geen woorden bij gevonden.
Dan dwalen mijn gedachten naar de gatenplant in mijn kamer.
Mijn gatenplant was in de loop der jaren heel groot geworden; ze had drie stevige ‘stammen’ met veel bladeren. Ze was bijna topzwaar en verschillende bladeren zagen er niet vitaal uit. Ik wist het al een tijdje, ze was toe aan nieuwe grond. Een aantal weken geleden had ik haar eindelijk verpot en dat was niet pijnloos verlopen. Met veel moeite had ik haar wortels losgemaakt uit de oude aarde, de oude voedingsbodem in de te kleine pot. Bij die operatie was er een stammetje gesneuveld, waardoor ook de onderlinge steun van de stammen was weggevallen. Eenmaal in haar nieuwe behuizing had ze stokken nodig om weer goed rechtop te kunnen staan. Ik was zo blij toen ik ze weer binnen op het tafeltje stond en ze, veel kleiner nu, mijn kale muur weer kleurde. Een groot blad dat gesneuveld was zette ik in een fles water erbij, met de wens dat daar nieuwe wortels uit zouden groeien. Elke dag keek ik bij haar, aaide haar prachtige bladeren en checkte of ze goed wortelde in haar nieuwe grond.
En toen ging ik op vakantie.
Het werd een heerlijke vakantie. Met een paar onverwachte tegenvallers, als was het een test. Maar de ontmoetingen, zo veel vriendelijkheid en hulp van onbekenden, het genoegen om me te laten rijden in de prettige stoelen van de eerste klas treincoupés, het was een onweerstaanbaar leuk avontuur en dat overwon telkens de lasten. Ook die van mijn pijnlijke knie, waarvoor ik op het allerlaatst een wandelstok had meegenomen.
Eerst naar Basel en via Milaan naar Florence, waar ik logeerde bij wildvreemde mensen.
Naar Perugia, waar ik vijf dagen zong met stemmen van over de hele wereld. Daar leerde ik de groep de enige mantra die ik kende in het Italiaans: ‘Niente mi manca’. Want hoewel mijn zere knie mij tot grote traagheid dwong, miste ik, ‘mankeerde mij’, niets en genoot ik telkens van alles dat er was. Van de andere geuren, kleuren en klanken. Van het slenteren in Lucca, door de middeleeuwse straatjes waar ik t-shirtjes kocht voor mijn kleinzoon met zijn naam erop.
En toen die prachtige treinreis langs de zee naar Nice, het leuke marktje daar en de kadootjes die ik er kocht. Die cappuccino-met-verrukkelijke-taartje op dat kleine pleintje. Het zwemmen in de Middellandse Zee, waar ik heerlijk dobberend het liedje van Toon Hermans zong ‘zo blauw, zo blauw’. Het gaf zoveel plezier om met mijzelf op reis te zijn en het goed te hebben.
Eenmaal thuis bleef die bijna kinderlijke blijheid met alles nog dagenlang bij me.
En nu zit ik dus bij de astroloog en denk aan mijn Gatenplant. Een paar dagen na mijn thuiskomst zag ik dat ze overal nieuw blad aan het creeren was. Op drie plaatsen! Waaronder een grote loot aan één van de twee stammetjes die waren overgebleven. Ze had de test en de tegenslag van haar verhuizing overwonnen!
Met als verrassing dat nieuwe begin aan mijn oude plant! Ik zocht haar echte naam op: Monstera Deliciosa.
Terwijl deze gedachten door me heen flitsen, zit ik nog steeds tegenover Chris, in zijn ruime kamer vol afbeeldingen van sterrenbeelden. Hij heeft de woorden gevonden en vertelt over de verandering die hij waarneemt in mijn horoscoop. Halverwege val ik hem in de rede.
‘I know what you mean’, zeg ik, struikelend over mijn woorden.
‘It’s the new Leaf, a shoot, that’s growing on my plant .You call it a branch and maybe that’s what’s it is gonne be …’
Ik moet lachen als ik het probeer uit te leggen en voel tegelijkertijd een traan uit mijn oog over mijn wang naar beneden glijden. Tot in mijn hals. Heel traag.
Mijn Monstera Deliciosa spiegelt me; haar verandering, de nieuwe ruimte, de steunende stokken, de geboorte van haar volgende blad; ze zijn de symbolen van haar en mijn ontwikkeling en ik voel een diep, groots gewaar-zijn in mij.
Zo werkt het dus; it’s in my face! Ik val stil.
Meer uitleg of woorden heb ik niet nodig.
Ik ben op een nieuwe blad-zijde van mijn reis aangekomen.