In de rij

In de rij

Boodschappen doen is niet mijn favoriete bezigheid en zeker niet in die super-supermarché's in Frankrijk. Voordat je de weg weet ben je een half uur verder. En dan is er die nog steeds toenemende keuzestress; eerst bekijk ik minstens honderd soorten pastasaus en dan moet ik nog beslissen of ik dat kleine potje neem, want dan houd ik niets over en dat is handig want de koelbox is toch al overvol nu het zulk lekker weer is of dat grotere pak, dat veel goedkoper is. En dan die rare sperziebonen... en broccoli is er niet. De kassa herkent mijn pinpas eerst niet, ggrrr …

Wat kost het veel tijd en ik kom een beetje sacherijnig terug op de campingterrein.

 

Wat betreft het ontbijt hebben ze daar bij Charme iets op gevonden: de bakker komt aan huis! Vanaf half negen vormt zich gaandeweg een rij; er staan wat oude gymzaalbankjes en de één na de andere tentbewoner komt aangeslenterd. Sommigen nemen de bak met afwas van de vorige dag mee, of hebben een rol toiletpapier onder de arm geklemd.

Nog slaperige hoofden en begroetingen, de outfit uiterst eenvoudig; de wachtende zeigt dankbaar neer op de zitgelegenheid, want het was toch weer laat geworden na de voorstellingen gisteravond.Maar mooi wás het; het enthousiasme van de groep jongeren en die heldere maan als onderdeel van het décor.

Inmiddels hebben de sinaasappelpers-dame en de koffiemachine-heer hun plaatsen ingenomen achter een geïmproviseerd barretje en produceren genoegelijk babbelend in een verrukkelijk traag tempo verse jus, cappuccino of espresso. Er wordt gretig gebruik van gemaakt tijdens het wachten of om mee te nemen naar de tent.

En wat wordt de temperatuur vandaag? Hangend op de bankjes wordt op de telefoon de weersverwachting bekeken want het zou wel fijn zijn als de tenten morgen droog ingepakt kunnen worden. En natuurlijk gaat het gesprek over voetbal.

Wat doen die meiden het goed, zeg! Ik ben nog nooit naar zo'n mooie voetbalwedstrijd geweest; we hebben echt een topavond gehad in Galgenwaard vorige week”. Uit de stem van de man links van mij op het bankje-voor-de-bakker klinkt oprechte bewondering. De man rechts van mij heeft niks met voetbal, maar vindt het wel leuk dat het vrouwenwielrennen zo in opkomst is. Ik sta op het punt om me er mee te bemoeien als een vrouw aan het begin van de rij zich omdraait naar het gesprek.

Hoezo in opkomst? Vrouwen rijden al heel lang, hebben van alles gewonnen, maar nooit een haan die er naar kraaide.” Dan roept haar zoontje haar vanuit de douches, waardoor het gesprek wordt afgebroken. Ik kijk nieuwsgierig naar de mannen rechts en links van me. De ene knikt wat en geeft haar gelijk. De ander vraagt of ik zijn plaatsje in de rij even bezet wil houden; hij is zijn koffiebekers vergeten.

 

Dan komt het langverwachte bestelautootje het pad afrijden. De toeter klinkt over het familieveld als teken dat de de lokale boulangère haar waren gaat uitstallen op de grote tafels tussen de gereedschapsschuur en het wasgebouw.

Het gesprek kabbelt voort en als ik aan de beurt ben kies ik un baquette, une ceriale en deux pain suisse chocolate. Ik weet niet of een stokbrood of het chocoladebroodje vrouwelijk of mannelijk is, maar ze weet wat ik bedoel. Ze draait de broodjes in een flinterdun papieren zakje en als ik te weinig geld bij me heb omdat ik én cappuccino én jus heb genomen tijdens het wachten, mag ik het zo komen brengen; c'est pa'de problème, madame! De biologische groenteman heeft vandaag alleen aardbeien, aardappelen en mooie sperziebonen bij zich.

Ruim een half uur later kom ik met precies de juiste boodschappen en zonder een cent keuzestress heel gelukkig terug bij de tent.

 

 

Ineke M. Verdoner

 

Charme in Frankrijk

De Correspondent over voetballende vrouwen

Le vent nous portera

 

.

AANKONDIGING Intensive, weekend workshop
Het verlangen van mijn ziel