HartMuziek

Het was een rare week.
Het kan aan mij liggen, maar ik denk dat er steeds vaker heel rare dingen gebeuren.
Het gaat alsmaar over geld; tekorten, dé economie, bezuinigingen, ontslagen en beloftes dat het straks beter zal gaan of juist helemaal niet.
Neem nou Griekenland. Daar is het al zo'n gedoe en nu gaan ze ook nog het
drinkwater 'privatiseren'. De baas van Nestlé heeft het lef om te roepen dat water
géén (!) mensenrecht is. Ik ontplofte zo wat!
De 'zorg' gaat ook alleen maar over geld. Tegelijkertijd maakt minister Schippers, die wordt genoemd als de invloedrijkste vrouw van Nederland, de veel goedkopere en ook werkzame homeopathie bijna onbruikbaar; ze straft gebruikers en behandelaren met een enorme btw-verhoging.
Gelukkig hebben veel mensen die ik ken binnen de Partij van de Arbeid op het congres hun tanden laten zien over het plan van de coalitie om illegalen illegaal te verklaren. Hoe kan je als mens in 's hemelsnaam illegaal zijn?
En dan heb ik het nog niet over de afschuwelijke gebeurtenissen in Syrië; daar kan ik niets meer over zeggen, zien, of denken. Ik kan er alleen maar over huilen.
Ik vond het een rare week en nu, op deze rustige stralende zondag weet ik dat het kwam omdat alles me raakte. Ik werd elke keer kwaad; over het gedoe, de onrechtvaardigheid en vooral het gevoel van machteloosheid over wat er allemaal gebeurt.

Dus, ik deed een extra yogales om me meer te ontspannen. Besteedde tijd in de tuin en zat een genoeglijke avond op de bank bij mijn dochter. We keken een documentaire uit 2010; 'I Am' over een filmregisseur die zijn leven omgooide. Ik lees ook een fijn boek van Irene Bijl, dat ik bij Ramsj op de kop tikte voor bijna niks. Het beschrijft een hele andere wereld dan die ons momenteel overal gepresenteerd wordt. Kortom, er waren ook veel fijne dingen deze week.
Maar Nestlé, Samson, de old boys bij Buitenhof slaagden er elke keer weer in om door mijn rust heen te breken. Met als gevolg dat ik mijn woede en ergernis uitbraakte in tweets en tirades. Aan de ene kant zie ik dat er veranderingen gaande zijn, ten goede, vernieuwend, transities naar een andere werkelijkheid. Ik geniet van het groeiende gezelschap van mensen die anders kunnen en willen kijken en denken.
Aan de andere kant was er deze week een muur van rottigheid, waar ik me even niet van los kon maken. En mijn rottige gevoel over dat alles droeg niets bij.

Vanmiddag zag ik een programma over Wagner. Ik ben zeker geen fan van deze componist, maar wel van de dirigent Hartmut Haenchen en daarbij heeft hij zijn naam mee.
Hij vertelde heel boeiend over Der Ring des Nibelungen, ook al geen favoriet muziekstuk van mij. Terwijl ik koffie stond in te schenken hoorde ik hem de samenvatting geven van de opera: “In essentie gaat het verhaal over macht en liefde en dat dat niet samengaat”. Natuurlijk! De meeste opera's gaan daar over, maar de heftigheid van 'de Ring' benadrukt dit thema misschien wel het duidelijkste van alle verhalen die ooit geschreven, gezongen en gespeeld zijn; het is bijna een soort les.
Door de uitleg van de man met het Moedige Hart herkende ik waar het ook nu in de wereld, misschien wel meer dan ooit, over gaat: de strijd tussen het hart en de verwrongen ratio. Het bracht me weer bij mijn positieven. Ik zette Wagner uit en zocht andere muziek op: Dionne Warwick schalde door de kamer en John Lennon en Ben Howard.
Hartmuziek.
What the world needs now, is love, sweet love, da dada dada, mmmm.....
In de loop van de dag smolt al mijn gevoel van on-macht weg.


Ineke M. Verdoner


Docu I Am
NTR over Wagner
Dionne

Vrije bijen?
Lente

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://verdoner.nl/

Blogarchief

BOEK: Het Vrouwelijke
en het Mannelijke
in Balans

Inspiratie voor een nieuw paradigma.
Het mannelijke heeft het vrouwelijke nodig.